gouden eierenIn coachgesprekken sta je vaak voor moeilijke keuzes. Een coachee draait er omheen of doet in jouw ogen niet zijn best of zegt afspraken af waardoor het ontwikkelingsproces stagneert. Of iemand ziet er onverzorgd uit en je vraagt je af: zeg ik er wat van of niet? Het zijn moeilijke beslissingen omdat er gemakkelijk verwarring ontstaat over wat je eigen oordeel is en wat een meer objectief oordeel is en wat je wel of niet kan en mag inbrengen.

Dat zal altijd voor elke coach een zoektocht zijn en blijven. Ik heb de ervaring dat de momenten dat ik goudeerlijk was tegen een coachee dit zeer effectief werkte. Zo had ik eens een intake met een manager die nogal arrogant en gesloten overkwam. Hij zette een beeld neer van: “niets aan de hand”, “met mij alles ok”. Echter dit strookte niet met de werkelijkheid, aangezien zijn manager mij in het eerste telefoontje had verteld dat hij ontevreden was over de manier van communiceren van zijn medewerker en dat hij hier echt iets aan moest veranderen anders zou het vergaande consequenties hebben. Gedurende het gesprek begon ik mij steeds meer te storen aan het gedrag van de coachee en nam ik mij voor om tegen hem te zeggen dat ik hem niet ging coachen. Als je als coach de “klik” niet voelt, dan moet je dat ook kunnen zeggen. Maar nét voordat ik dat wilde gaan zeggen nam ik het besluit, vanuit mijn intuïtie, dat ik hem ging vertellen hoe ik hem zag en hoe ik hem ervoer en welk effect dit op mij had. En dat deed ik, vrij direct en zonder omhaal. En toen…hield ik mijn adem in en….hij brak. Hij begon te stotteren en hakkelen en vertelde dat hij het ook niet meer wist en dat hij voelde dat iedereen tegen hem was en dat hij deze wedstrijd toch niet meer ging winnen. Je begrijpt: de weg naar een goed coachtraject lag in één klap voor ons open. En het traject is zodanig geslaagd dat hij bij zijn werkgever is gebleven en geleerd heeft hoe hij beter kon communiceren.

Het was een spannende ingreep voor mij omdat ik vond dat ik een oordeel uitsprak en voor mijn gevoel “mocht dit niet”. Maar door dit toch te doen verwoordde ik de oordelen, interpretaties en gevoelens van anderen die heel reëel waren en kwamen we niet in een discussie hierover terecht.

Deze “gouden momenten” organiseer je niet vooraf, die ontstaan in het moment en werken alleen als ze gevoed zijn door de drijfveer het beste voor de ander te willen en jezelf als persoon daar buiten te houden. Zo heb ik wel eens tegen iemand gezegd dat ik wilde stoppen met het coachtraject omdat het te weinig effect had en ik dacht niets meer in meer in mijn rugzak te hebben wat daar nog iets aan toe kon voegen. Waarna de coachee éindelijk in beweging kwam en het wonder alsnog geschiedde!

Af en toe moet je je dus niet aan de “regels” houden maar de durf hebben om goudeerlijk te zijn en te zeggen wat je denkt, voelt, weet of de ander toewenst. En dat kan alleen als je in het moment met aandacht aanwezig bent, het proces van de ander volgt en in contact bent met je eigen beste weten en dit ook inzet op het juiste moment.